முஸ்லிம் தனியார் சட்டத்தைப் பற்றி எம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் - திருத்தம் அவசியமா?? இதோ விபரம்.


இன்று எமது நாட்டின் மிகப் பிரதானமான பிரச்சினைக்குரிய விடயம் எமது தனியார் சட்டமான முஸ்லிம் சட்டம் தொடர்பான நிலமை ஆகும். இதில் கவலைக்குரிய விடயம் என்னவெனில் எமது நாட்டில் வாழுகின்ற முஸ்லிம்களில் அதிகமானோருக்கு முஸ்லிம் சட்டம் தொடர்பில் எதுவுமே தெரியாமல் இருப்பதாகும். இதனை மாற்ற வேண்டுமா? இல்லையா? என்று யோசிப்பதை விட முக்கியமான விடயம் அச்சட்டம் பற்றி முழுமையாக அறிந்திருப்பதே ஆகும். அந்த வகையில் இது என்னால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு சிறிய முயற்சி இதனை வாசிப்பதன் மூலம் ஒருவர் எமது நாட்டில் உள்ள முஸ்லிம் சட்டம் தொடர்பில் பூரண விளக்கம் பெற்றுக் கொள்ளலாம் எனக் கருதுகின்றேன். குறைபாடு அற்ற ஒருவன் எல்லாம் வல்ல இறைவன் மாத்திரம்தான் என்பதால் இதில் வழுக்கள், தவறுகள் இருந்தால் பெருமனது கொண்டு மண்ணிக்குமாறு வேண்டிக்கொண்டு ஆரம்பம் செய்கின்றேன்.

இலங்கை பல்வேறு சட்டமுறைமைகளைத் தன்னகத்தை கொண்ட ஒரு நாடாகும். பல வகையான சட்டமுறைமைகள் இலங்கையில் காணப்படும் அதேவேளை அதை இலங்கை மக்கள் அனுபவிப்பதில் சில மட்டுப்பாடுகளும் காணப்படுகின்றது. இதனால்தான் இலங்கையை வரலாற்றாசிரியர்கள் Legal Museum எனக் கூறுகிறாரக்ள.  மேலும் இலங்கையில் இவ்வாறான பல வகையான சட்டமுறைகள; இருப்பதன் அடிப்படைக் காரணமாக பல வகையான மதம் பின்பற்றப்படுகின்றமை, வெளிநாடட்வர்களின் ஆதிக்கம், பல இன, மொழி போன்ற பிரிவிணைகளைக் குறிப்பிடலாம். இவ்வாறான காரணங்களால் இலங்கையில் காணப்படும் பல வகையான சட்ட முறைகளாக சிங்களச் சட்டம் (இன்று இது கண்டியச் சட்டம் என்று அழைக்கப்படுகின்றது), பௌத்தச் சட்டம், இந்துச் சட்டம,; தேசவளமைச் சட்டம், இஸ்லாமியச் சட்டம், முக்குவர் சட்டம், ரோமன் டச்சுச் சட்டம், ஆங்கிலச் சட்டம் என்பவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.

முஸ்லிம் சட்டம் எனப்படுகின்ற பொழுது இலங்கை பௌத்த மக்களை அதிகமாகக் கொண்ட ஒரு நாடாகும். இந்நாட்டில் காணப்படும் முஸ்லிம்களின் சில முக்கிய விடயங்களை ஆள்வதற்கு தனியான ஒரு சட்டமாக இந்த முஸ்லிம் சட்டம் காணப்படுகின்றமை இலங்கையில் வாழும் முஸ்லிம்கள் அனைவருக்கும் கிடைத்த ஒரு வரப்பிரஷாதமாகும் என்றால் மிகையாகாது. மேலும் இலங்கை முஸ்லிம்களின் வரலாற்றை எடுத்து நோக்கும் பொழுது அது இன்று நேற்று தோன்றியதாக அடையாளம் காணமுடியாது. அவர்களின் வரலாறு மிகப் பழமையானது. போத்துக்கேயர் இலங்கைக்கு வருகை தருவதற்கு முன்னரே அதாவது மன்னர்களின் காலத்திலேயே முஸ்லிம்கள் அவர்களது சட்டத்தாலேயே ஆளப்பட்டார்கள் என்பதைப் பின்வரும் விடயம் தெளிவாக கூறுகிறது. போத்துகN;கயர் 1505ம்ஆண்டு இந் நாட்டுக்கு வருகைதரும் போது கொழும்புத் துறைமுகப் பிரதேசத்தில் இஸ்லாமியச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் நீதிமன்றம் ஒன்று இயங்கிக் கொண்டிருந்ததாக “Spiritual And Temporal Conquest Of Ceylon”  எனும் நூலினை எழுதிய குவெய்றோஸ் என்பவரை மேற்கோட்காட்டி அருட்தந்தை S.G.Perara  எனும் வரலாற்றாய்வாளர் கூறுகிறார்.

எனவே இவ்வாறு இலங்கையில் தொன்று தொடடு வரலாற்றைக் கொண்டு தங்கள் சட்டத்தின் மூலமாகவே தாங்கள் ஆளப்பட்டு வந்த முஸ்லிம்களின் தனியார் சட்டமான முஸ்லிம் சட்டம பற்றியும் காலப்போக்கில் இம் முஸ்லிம் சட்டம் சம்பந்தமாகக் கொண்டுவரப்பட்ட நியதிச் சட்டம் பற்றியும் அவைகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட திருத்தம் சம்பந்தமாகவும் இவைகள் அனைத்தும் கொண்டுவரப்பட்டதன் நோக்கம் அதன் வெற்றித்தன்மை தொடர்பாகவுமே எனது இந்த ஆய்வு அமையப்போகின்றது.

முஸ்லிம்கள் பின்பற்றுகின்ற ஆள்சார் சட்டமான முஸ்லிம் சட்டத்தின் தோற்றுவாய்களை நோக்குகின்ற பொழுது அவை அடிப்படை மூலாதாரமான அல்லாஹ்வால் நபியவர்களுக்கு ஜிப்ரீல் எனும் வானவர் ஊடாக வழங்கப்பட்ட அல்-குர்ஆன் முதன்மையான இடத்தை வகிக்கின்றது. இதைப்பற்றி அல்-குர்ஆன் குறிப்பிடும் போது “இது வேத நூல் இதில் எத்தகைய சந்தேகமும் இல்லை பயபக்தி உடையவர்களுக்கு இது நேர் வழி காட்டும்” இவ்வாறு கூறுகின்றது. மேலும் அடுத்த அடிப்படை மூலாதாரத்தை நோக்கும் போது அது அன்னல் பெருமானார் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் சொல், செயல், அங்கீகாரம், பண்பு நலன்கள் என்பவற்றைக் குறிக்கின்றது. அடுத்ததாக துணை மூலாதரஙக்ளுக்குள் இஜ்திஹாத், இஜ்மா, கியாஸ் என்பனவும் மேலதிகமாக அல் உர்ப், மஸ்லஹா முர்ஸலா, ஷரஊ ஷாபிகா, இஸ்திஹ்ஸான், இஸ்திஹ்லா என்பனவும் அடங்கும். இவைகளை மையமாக வைத்தே இஸ்லாமியச் சட்டம் தோற்றம் பெற்றுள்ளதாக கூறப்படுகின்றது. இதிலிருந்தே இலங்கையில் வாழும் முஸ்லிம்களுக்கான தனியான ஆள்சார் சட்டமான முஸ்லிம் சட்டம் தோற்றம் பெற்றதாகக் நம்பப்படுகின்றது

மேலும் முஸ்லிம் தனியார் சட்டத்தின் உள்ளடக்கத்தை நோக்கினோமானால் இது இஸ்லாமிய அனைத்துச் சட்டதிட்டங்களையும் கொண்ட ஒரு தொகுப்பு அல்ல. இம் முஸ்லிம் தனியார் சட்டம் இரு பகுதிகளைக் கொண்டதாகும். முதலாவது ஆள்சார் சட்டம் இதனுள் அடங்கும் விடயங்களாக திருமணம், பலதார மணம், விவாகரத்து, பராமரிப்பு, பிரதி பலண்களை எதிர்பாராத கொடைகள், பருவமடைதல், தத்தெடுத்தல் அல்லது மகவேற்பு, பிள்ளைகளது பாதுகாப்பு, திருமணம் செய்யத் தடுக்கப்பட்டோர், மஹரும் கைக்கூலியும் அடுத்து ஆதனம் சார் சட்டம் இதற்குள் உயில் எழுதாத சொத்து வாரிசுரிமை அதாவது உயில் எழுதாது மரணிப்பவர் சார்நத மத்ஹப் சட்டத்தின் பிரகாரம் வாரிசுகள் சொத்துகக்ளைப் பெறுவர். இவையே முஸ்லிம் தனியார் சட்டத்துக்குள் அடங்கும் விடயங்களாகும்.

முஸ்லிம்கள் எமது இந்த நாட்டில் வாழ ஆரம்பித்த காலம் முதல் இன்று வரை தமக்கே உரித்தான முஸ்லிம் சட்டத்தை அனுபவித்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் பல்லின மக்கள் வாழும் எமது நாட்டில் ஷரிஆச் சட்டம் முழுமையாக செயற்படுவதில்லை மாறாக பௌத்தர்கள் பெரும்பாண்மையினராக வாழும் இந்த நாட்டில் குறிப்பிட்ட சில விடயங்களில் ஷரிஆவின் ஒரு பகுதி மாத்திரமே முஸ்லிம்களின் தனியார் சட்டமாக விளங்குகின்றது. ஆனாலும் எமது நாட்டில் சில சந்தர்ப்பங்களில் ஷரிஆச் சட்டம் முழுமையாக அமுல்படுத்தப்படுவதுண்டு. உதாரணமாக ஒரு முஸ்லிம் இறுதி விருப்பாவணம் எழுதி வைக்காது மரணித்தால் அவருடைய சொத்துக்கள் தொடர்பாக இஸ்லாமியச் சட்டம் அமுல்படுத்தப்படும் என்று சட்டமே வலியுறுத்துகின்றது.

எனவே முஸ்லிம்களை ஆளுகின்ற முஸ்லிம் சட்டத்தை ஆய்வு செய்வதற்கு நிச்சயமாக நாம் சற்று முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும் அப்போதுதான் முஸ்லிம் சட்டத்தின் ஆரம்பக் கோவை முதல் இன்று வரை முழுமையாக அறியலாம் என எண்ணுகின்றேன். அந்த வகையில் ஆரம்பத்தில் முஸ்லிம் சட்டத்துக்கான கோவையின் வரலாற்றுப் பின்புலத்தை நோக்கினோமானால்.

1756ம் ஆண்டிலிருந்து 1785ம் ஆண்டு வரை ஆளுனராக இருந்த ஒல்லாந்தரான பல்க் என்பவர் தமது ஆளுகைக்குற்பட்ட பிரதேசத்தில் முஸ்லிம் சட்டங்களோ அவற்றை அறிந்த மனிதர்களோ இல்லாதிருப்பதை உணர்ந்தார். அதனால் அத்தகைய சட்டக் கோவை ஒன்றை அனுப்புமாறு ஒல்லாந்த கிழக்கிந்தியக் கம்பனியின் தலைமைப் பீடமாகவிருந்த பட்டேவியாவிலிருந்த ஆளுனர் நாயகத்தை வேண்டிக் கொண்டார். இதனை ஏற்றுக் கொன்ட ஆளுனர் நாயகம் அங்குளள் முஹம்மதிய மார்கக் நிபுணர்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட சட்டக் கோவையை இலங்கைக்கு அனுப்பினார். இரு நாடுகளும் ஒரே மத்ஹபைப் பின்பற்றும் நாடுகள் என்பதால் இலங்கையரும் இதனை அங்ககீரித்தனர்.

இதனைத் தொடரந்து 1770ம் ஆண்டைய 8ம் இலக்கச் சட்டக் கோவை என்ற பெயரில் சோனகர் அல்லது முஹம்மதியர் எனப்படுவோருக்கும் ஏனைய சுதேச இணங்களுக்குமான விசேட சட்டங்கள் என்ற பெயரில் இச் சட்டக் கோவையின் சரத்துக்கள் முஸ்லிம்கள் தொடர்பான வழக்குகள் ஒல்லாந்த நீதிமன்றங்களுக்கு வரும்போது அவ் வழக்குகளின் விசாரனைக்குப் பயண்படுத்தப்பட்டன. இதுவே முஸ்லிம்கள் தொடர்பில் ஒல்லாந்தர் காலத்தில் தொகுக்கப்பட்ட முஸ்லிம்களின் சட்டக் கோவை எனக்கூறப்படுகின்றது.

அடுத்து ஒல்லாந்தர் ஆட்சிக் காலத்தின் பிற்பாடு இலங்கையை ஆஙகிலேயர் ஆண்டனர். இவர்களும் முஸ்லிம்களின் சட்டத்தை அதாவது அவர்களுக்கான தனியான சட்டத்தைத் தொகுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் காணப்பட்டனர். அந்த விடயத்தில் மும்முரமாக இருந்து முஸ்லிம்களுக்கான சட்டத்தின் ஒரு கோவையைத் திரட்டியவராக பிரதம நீதியரசர் அலெக்ஷான்டர் ஜோன்ஸ்டன் என்பரைக் குறிப்பிடலாம். இவர் முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சமயத் தலைவர்களையும், சமூகத் தலைவர்களையும் கலந்தாலோசித்த பின்னர் தயாரிக்கப்பட்ட முஹம்மதிய சட்டங்களின் கோவை எனும் சட்ட ஆவனம் 1806ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 5ம் திகதி பிரதம நீதிபதியினால் ஆளுனரிடம் கையளிக்கப்பட்டது. மேலும் 1852ம் ஆண்டின் 3ம் இலக்கச் சட்டப் பிரகாரம் இது நாடு முழுவதும் நடைமுறைக்கு வந்தது. 102 பகுதிகளைக் கொண்ட இச் சட்டம் இரு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. 1-63 வரையான பகுதிகள் சொத்து வாரிசுரிமைகள் பற்றியும் 64-102 வரையான பகுதிகள ;விவாகம், விவாகரத்து என்பன பற்றியதுமான சட்டமாகும்.

இம் முஹம்மதியக் கோவையானது இஸ்லாமிய நடைமுறைக்கும், சமயாசாரச் சட்டம் என்ற வகையில் இசைவாகக் காணப்படவில்லை என்ற குறைபாடு கூறப்பட்டது. மேலும் இக் கோவையில் கூறப்பட்டுள்ள சில அம்சங்கள் மக்களின் பாவனையில் இருந்து அகற்றப்பட்டவையாக இருந்தமையால் முஸ்லிம் சமூகத்தினர் இக் கோவை தொடரபாக திருப்தியற்றவர்களாக இருந்தனர். நாட்டின் முஹம்மதிய சட்டத்தின் வளர்ச்சி என்ற நோக்கில் இக் கோவை ஒரு பேரிடராக அமைந்துள்ளது என நீதியரசர் M.T.Akbar அவர்கள் இலங்கைச் சட்டப் பதிவேட்டில் (1919) தான் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதாவது இஸ்லாமியச் சட்டக் கோட்பாடுகள் இதில் இடம்பெறவில்லை மாறாக வழக்காறுகளையும் கருதுகோள் அடிப்படையிலான விடயங்களுமே இதில் இடம்பெற்றதைக் காணக்கூடியதாக உள்ளது. இதனால்தான் பலர் இதனை விமர்சித்தனர் போலும்.

19ம் நூற்றாண்டு ஆரம்பமான காலப்பகுதியில் முஸ்லிம் தனியார் சட்டத்தில் பல மாற்றங்கள் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்ற குரல்கள் எழும்பத் தொடங்கின. இவர்கள் முஸ்லிம் தனியார் சட்டத்தில் வழக்காறுகள் அடிப்படையிலான சட்டங்களுக்குப் பதிலாக இஸ்லாமியச் ஷரிஆச் சம்பந்தமான சட்டங்கள் புகுத்தப்பட வேண்டும் என கூறினர். அந்த அடிப்படையில் முதற்கட்டமாக முஸ்லிம்களின் நிக்காஹ் சம்பந்தமான சட்டங்களான முஸ்லிம் விவாகப் பதிவு மற்றும் அதன் முறைகளில் திருத்தங்கள் செய்து மேலும் அதன் நடைமுறைப் பானிகளையும் சீர் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணப்பாங்கு வலுப்பெறற்து.

    முஸ்லிம் விவாக மற்றும் விவாகரத்துச் சட்டம் என்பதனுள் அடங்குவது என்னவெனில் காதிகள் நியமனம், முஸ்லிம் விவாகங்களைப் பதிவு செய்தல், விவாகரத்துக்களைப் பதிதல், தாபரிப்பு, மஹர் மற்றும் கைக்கூலி தொடர்பான விடயங்களை ஆராய்ந்து தீர்ப்பளித்தல், இவை தொடர்பான பதிவாளர் நாயகம், மாவட்டப் பதிவாளர், காதிகள், மேன்முறையீட்டுச் சபை, திருமணப் பதிவாளரக்ள், மேன்முறையீடு செய்யும் முறைகள், காதி நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்களை அமுல்படுத்தும் முறைகள் போன்ற விடயங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது. இஸ்லாம் சொன்ன வழியின் பிரகாரம் முஸ்லிம்களின் சகல செயற்பாடுகளும் அமைய வேண்டும் என்பதை இது வழியுறுத்துகின்றது.

1886ம் ஆண்டு முஹம்மதிய விவாகப் பதிவுச் சட்டம் அவ்வாண்டின் 8ம் இலக்கச் சட்டமாக சபையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆயினும் 1888ம் ஆண்டின் 2ம் இலக்கச் சட்டப்படி சில திருத்தங்களைச் செய்த பின்னரே அது முன்னைய சட்டத்தின் ஷரத்தான திருமனப்பதிவு கட்டாயமானது எனும் நியதி நீக்கப்பட்டு அது விருப்பத்துக்குரிய ஒன்று என மாற்றப்பட்டது. மேலும் 1806ம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட முஹம்மதியக் கோவையின் சில பகுதிகளும் நீக்கப்பட்டன. முஸ்லிம்களின் திருமணத்தைப் பதிவு செய்வதற்கு விவாகப் பதிவாளர்களும் நியமிக்கப்பட்டனர். அவரகள் லெப்பைமார்களாகக் காணப்பட்டனர். இவர்கள் பதிவாளர் நாயகத்தின் கீழ் இயங்குபவர்களாகவும் காணப்பட்டனர்.

இவ்வாறு கொண்டுவரப்பட்ட இச் சட்டத்தில் 1910ம் ஆண்டு விவாகப் பதிவுகளை மேற்கொள்பவர்கள் சம்பந்தமாகவும் 1918ம் ஆண்டு விவாகச் சட்டங்களைப் பதிவதன் முக்கியத்துவம் சம்பந்தமாகவும் சிற்சில திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டு முஸ்லிம் தனியார் சட்டக் கோவையில் உட்புகுத்தப்பட்டது. மேலும் இச் சட்டம் தொடர்பாக  1922ம் ஆண்டும் ஒரு சிறிய திருத்தம் கொண்டு வரப்பட்டதாகக் கூறப்படுகின்றது. அக் காலத்தில் சட்டவாக்கச் சபை அங்கத்தவராக இருந்த N.H.M.Abdul Cader இச் சட்டமான முஸ்லிம் திருமணம் மற்றும் விவாகரத்துப் பதிவு சம்பந்தமான சட்டத்தினை பூரணமாக ஷரிஆச் சட்டத்தினுள் உட்புகுத்துவதை நோக்காகக் கொண்டு அப்போது நடைமுறையில் இருந்த சட்டத்தினைப் பரிசீலனை செய்து உரிய மாற்றங்களைக் கொண்டுவரும் பொருட்டு மசோதாவினைக் கொண்டு வநதார். இச் சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டதன் நோக்கங்களாக..

1.    விவாகப் பதிவைக் கட்டாயமாக்குவதன் மூலம் நேர்த்தியான முறையில் விவாகம் பதியப்படும் அதேவேளை ஒருவர் விவாகம் செய்ததற்கான ஆதாரமும் அதுவாகத்தான் காணப்படும்.

2.    விவாகரத்து முற்றிலும் முஸ்லிம் சட்டத்துக்கு அமைவானதாகவே காணப்படுதன் ஊடாக முஸ்லிம்கள் அவர்களது மார்கக்த்துக்கு ஏற்றது போல் தங்களது வாழ்வை மேற்கொள்வதற்கு வாய்ப்பானதாக அமையும்.

3.    காதி நீதிபதிகள் தொடர்பாக பார்க்கும் போது காதியாக நியமிக்கப்படுபவர்கள் சமூகத்தில் மதிப்பும் மரியாதையும் உள்ளவர்காளாக இருக்க வேண்டும் அப்போதுதான் மற்றவர்கள் இவர்களது பேச்சைக் கேட்கும் ஒரு நிலமை ஏற்படும்.

4.    காதி நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்களை மேன் முறையீடு செய்ய காதிச் சபையொன்று நியமிக்கப்படுவதன் ஊடாக மக்களுககு; நம்பிக்கை அதிகரிக்கும் அதேவேளை பக்கச் சார்பான முடிவுகள் இல்லாமற் செய்யப்படும். மேலும் இக் காதி நீதிபதிகள் விசாரணைகள,; தீர்ப்புக்கள் அனைத்தையும் ஒழுங்கு ரீதியில் பதிவதன் ஊடாக இயன்றளவு பிரச்சிணைகளைக் குறைத்துக் கொள்ளலாம்.

மேற்கூறப்பட்ட அனைத்து நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும் என எண்ணி சட்டவாக்க சபையில் கொண்டுவரப்பட்ட மசோதா ஒன்றின் மூலம் 1929ம் ஆண்டைய 27ம் இலக்க முஸ்லிம் விவாக மற்றும் விவாகரத்துச் சட்டம் சபையினால் நிறைவேற்றப்பட்டு நடைமுறைக்கு வந்தது. சுருங்கக் கூறின் 1929ம் ஆண்டைய 27ம் இலக்க முஸ்லிம் விவாக மற்றும் விவாகரத்துப் பதிவுக் கட்டளைச் சட்டமானது முக்கிய மாற்றங்களைப் புகுத்தியது எனலாம். இக் கட்ளைச் சட்டமானது திருமன விடயங்களில் பல தலைப்புக்களை நீக்கியது மட்டுமல்லாமல் முஸ்லிம் விவாக விவாகரத்துச் சட்டமும் அதன் கீழ் முஸ்லிம்களுக்கான உரிமைகளும் பாதிக்கப்படமாட்டாது எனவும் கூறியது. மேலும் இக் கட்டளைச் சட்டத்தில் தெளிவாக இஸ்லாம் மதத்தைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு இவ்வேற்பாடுகள் ஏற்புடையது எனக் கூறியுளள்து. இதன் மூலம் 1886ம் ஆண்டைய 8ம் இலக்கச் சட்டம் இரத்துச் செய்யப்பட்டது.  மேலும் இப் புதிய சட்டத்தில் சில திருத்தங்கள் 1934ம் ஆண்டின் 9ம் இலக்கச் சட்டத்தின் மூலம் செய்யப்பட்டன. மேலும் 1929ம் ஆண்டைய 27ம் இலக்கச் சட்டம் அதுவரை கூறப்பட்ட முஹம்மதியம், முஹம்மதியர் என்ற சொற்களை மாற்றி அமைத்து சமயத்தைக் குறிப்பிட இஸ்லாம் என்ற பெயரையும் இனத்தைக் குறிப்பிட முஸ்லிம் எனும் சொல்லும் நடைமுறைக்கு வந்தது.

அடுத்து 1929ம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட சட்டத்தில் திருத்தங்கள் தேவையென்று உணரப்பட்டதன் விளைவாக இச்; சட்டம் சம்பந்தமாக ஆய்வொன்று செய்து அறிக்கையொன்று சமர்ப்பிக்க 1939ம் ஆண்டு குழுவொன்று நியமிக்கப்பட்டது. இக் குழுவின் பணிப்புரைகளுக்கமைய முஸ்லிம் விவாக, விவாகரத்துச் சட்டம் 13ம் இலக்கச் சட்டமாக 1951ல் பாராளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதன் மூலம் 1929ம் ஆண்டைய சட்டம் இரத்துச் செய்யப்பட்டது. புதிய சட்டம் 1954ம் ஆண்டு August மாதம் 1ம் திகதி நடைமுறைக்கு வந்தது. இன்று நடைமுறையில் உள்ள பிரதான சட்டம் இதுவேயாகும்.

இச்சட்டத்தில் 1954ம் ஆண்டு 31ம் இலக்கத் திருத்தச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. மேலும் 1955ம் ஆண்டு ஒரு திருத்தமும் கொண்டு வரப்பட்டது. 1965ம் ஆண்டு 2 திருத்தங்களும் அதாவது இத் திருத்தமானது பின்வரும் காரணங்களுக்காக கொண்டுவரப்பட்டது. இம் முஸ்லிம் விவாக, விவாகரத்துச் சட்டமானது 1962ம் ஆண்டு வெளியடப்பட்ட தீர்ப்பொன்றின் மூலம் சிக்கல் நிலைக்குள்ளானது. அதாவது நீதிச்சேவை ஆணைக்குழுவினால் நியமிக்கப்படுபவர்களின் தீர்ப்புக்களையே ஏற்று நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். ஆனால் காதிமார்கள் அவ்வாறு நியமிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லர் எனவே அவர்களது தீர்ப்பை ஏற்றுக் கொளள் முடியாது என உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இதனால் காதி நீதிமன்றங்கள் குறிப்பிட்ட காலம் ஸ்தம்பித்துப் போகின.
இப் பிரச்சிணைக்குத் தீர்வாக 1965ம் ஆண்டின் 1ம் இலக்க திருத்தச் சட்டமும், அதே ஆண்டில் 11ம் இலக்க திருத்தச் சட்டமும் பாராளுமன்றில் நிறைவேற்றப்பட்டது. 1வது திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் காதி நீதிபதிகள் நீதிச் சேவை ஆணைக்குழுவினால் நியமனம் செய்யும் முறை நடைமுறைக்கு வந்தது. 2வது திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் பல்லாண்டு காலம் நடைமுறையில் இருந்த காதி நியமனங்களும் அவர்களது செயற்பாடுகளும் செல்லுபடியாகும் என அனுமதியளிக்கப்பட்டது. மேலும் 1969, 1975 ஆகிய காலப்பகுதிகளிலும் திருத்தங்கள் கொண்டு வரப்பட்டது. இறுதியாக 2005ம் ஆண்டும் ஒரு சிறிய திருத்தம் இச் சட்டம் தொடர்பாக கொண்டுவரப்பட்டு சில திருத்தங்களுடன் நடைமுறையில் இருக்கும் சட்டம் 1951ன் இலக்கம் 13 என்ற முஸ்லிம் விவாக விவாகரத்துச் சட்டமாகும். இன்று நடைமுறையில் இச் சட்டம் செயற்பட்டு வருவதை அவதாணிக்கக் கூடியதாகவுள்ளது.

இன்று இலங்கை வாழ் முஸ்லிம்களின் ஆள்சார் சட்டங்களுள் அடங்கும் விடயங்களுள் இன்னொன்றுதான் சொத்து வழியுரிமைச் சட்டமாகும். 1931ம் ஆண்டின் 10ம் இலக்க முஸ்லிம் மரண சாசனம் இல்லா வழியுரிமை மற்றும் வக்புகள் எனும் சட்டமே இதுவாகும். இச் சட்டமானது மரணசாசனம், நன்கொடைகள், சொத்து வழியுரிமை, அதன் பங்கீடுகள்; தொடர்பாக இஸ்லாமியச் சட்டத்தை தெளிவுபடுத்துகின்றது. இவை தொடர்பில் ஏதாவது பிரச்சிணை வருகின்ற போது இச் சட்டத்தின் படியே தீர்ப்பு வழங்கப்படுகின்றது. ஆரமப்த்தில் வக்பு தொடர்பான சட்டங்கள் இதன் கீழேயே பிரிவு 50ன் கீழ் காணப்பட்டது. ஆயினும் 1956ம் ஆண்டு புதிதாகச் சட்டமொன்று இயற்றப்பட்டு வக்பு தொடர்பான விடயங்கள் தனியாக பிரசுரிக்கப்பட்டது. அச் சட்டத்தின் பெயர் முஸ்லிம் பள்ளிவாசல்கள் தரும நம்பிக்கைப் பொறுப்புக்கள் அல்லது வக்ப் சட்டம் என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்டது.

முஸ்லிம் வாரிசுச் சொத்துச் சட்டம் அதாவது இறுதி விருப்பப் பத்திரமின்றி மரணிக்கும் ஒரு முஸ்லிமின் சொத்துக்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்படுதல் முறைகள் சம்பந்தமாக 1931ம் ஆண்டு 10ம் இலக்கச் சட்டத்தின் விதிகள் மிகத் தெளிவாக எடுத்தியம்புகின்றது. இதிலிருந்து புலப்படுவது என்னவெனில் முஸ்லிம்களின் விடயங்கள் சம்பந்தமாக இஸ்லாமிய ஷரிஆச் சட்டம் அமுல்படுத்தப்படுகிறது என்பது புலப்படுகின்றது. மேலும் இச் சட்டம் இயற்றப்பட்டதன் பிற்பாடே முஹம்மதியக் கோவையில் கூறப்பட்ட சில விடயங்களை இல்லாமல் ஆக்கி சொத்துப் பிரித்தல், பயனுரிமை அல்லது நம்பிக்கைப் பொறுப்பு என்பவற்றில் தூய இஸ்லாமியச் சட்ட மூலத்தினை ஏற்புடையதாக்கியது.

Weerasekera Vs Peiris எனும் வழக்கில் கோமறைக் கழகமானது இந் நியதிச் சட்டத்துக்கு முன்பும் முஸ்லிம்கள் கொடை வழங்குவதற்கான உரிமை கொண்டிருந்தனர் என்றும் இவை ரோமன் டச்சு சட்டத்தினாலும் பொதுச் சட்டத்தாலும் ஆளப்பட்டது என்றும் தீர்மாணித்தது. இதுவரை கருத்து வேறுபாடுள்ள சட்டப் பகுதியில் கோமறைக் கழகத்தின் அபிப்பிராயம் நியதிச் சட்ட ஏற்பாட்டில் செல்வாக்குக்கு உட்பட்டிருந்தது என்பது வெளிப்படை. மேலும் முஸ்லிம் பின்னுரிமைப் பொதுச் சட்டம் கோமறைக் கழகத்தின் அபிப்பிராயத்தின் எதிர்பார்ப்பு என விபரிக்கப்பட்டது.  இதனால் முஸ்லிம்களின் கொடைகள் பற்றிய நீதித்துறையின் கருத்து வேறுபாடுகளே 1931ம் ஆண்டின் கட்டளைச் சட்டமானது தீர்த்து வைத்துள்ளது போலும். இச் சட்டம் 1806ம் ஆண்டின் கோவையின் படி இருந்த உரித்தை இல்லாதொழித்து முஸ்லிம்கள் அளிக்கும் கொடைகளுக்கு இஸ்லாமியச் சட்டம் ஏற்புடையதாயிருப்பதற்கு இசைவாயிருந்த நீதித்துறைப் போக்கை அங்கீகரிக்கின்றது.

மேலும் இந் நியதிச் சட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு தோன்றிய நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்களின் அடிப்படையில் தோன்றியுள்ள சட்டங்கள் முஸ்லிம் தனியார் சட்டங்களாக மாறி அமுலில் உள்ளது. உதாரணமாக Ghouse Vs Ghouse வழக்கில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பானது முஸ்லிம் சட்ட அடிப்படையில் ஒருவர் பிள்ளையைத் தத்தெடுக்க முடியாது அவ்வாறு பொதுச் சட்ட அடிப்படையில் தத்தெடுத்தாலும் அப் பிள்ளைக்கு வாரிசுச் சொத்தில் பங்கு கொடுக்க முடியாது என்பதாகும். மேலும் முஸ்லிம்கள் இறுதி விருப்பாவணம் எழுதும் போது அவர் தமது மனைவியையும் பிள்ளையையும் தவிர்த்து வேறு யாருடைய பெயரிலும் தமது சொத்துகக்ளை எழுதி வைக்கலாம். அவ்வாறு எழுதி வைப்பது 1/3 பங்கு மாத்திரமேயாகும். ஆனால் பொதுச் சட்டத்தில் இந்தக் கடப்பாடு கிடையாது. பிறிவுக் கவுன்சில் இறுதி ஆவணச் சட்டம் 1844 இல 21 முஸ்லிம்களுக்குப் பொருந்தும் எனத் தீர்ப்புக் கூறியதோடு முஸ்லிம்கள் பொதுச் சட்ட அடிப்படையிலும் இறுதி விருப்பாவணம் எழுதலாம் என்றும் தீர்ப்பளித்தது. ஆனால் இது ஷரிஆச் சட்டத்துக்கு முரணானதாகும்.

அடுத்து இலங்கை வாழ் முஸ்லிம்களின் ஆள்சார் விடயங்களுள் அடங்கும் மற்றொரு விடயம்தான் 1956ம் ஆண்டின் 51ம் இலக்க முஸ்லிம் பள்ளிவாசல்கள், தரும நம்பிக்கைப் பொறுப்புக்கள் அல்லது வக்புகள் சட்டம் என்பதாகும். இது 1957ம் ஆண்டு மே மாதம் 1ம் திகதி நடைமுறைக்கு வந்தது. இச் சட்டத்தில் 1962ம் ஆண்டின் 21ம் இலக்கத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலமும் 1982ம் ஆண்டின் 33ம் இலக்கத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலமும் சில திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

இச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதன் நோக்கை ஆராய்கின்ற போது அதன் முன்னுரையில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. “கூட்டிணைக்கப்பட்டவையாயினும் சரி அல்லாதவையாயினும் சரி பள்ளிவாசல்களையும், முஸ்லிம் புண்ணியத் தலங்களையும், மார்க்க வழிபாட்டிடங்களினதும், முஸ்லிம் தரும நம்பிக்கைப் பொறுப்புக்களினதும் அல்லது வக்புகளினதும், நம்பிக்கைப் பொறுப்பாளர்களின் தத்துவங்களையும், கடமைகளையும், பணிகளையும் விதித்துரைப்பதற்கும், முஸ்லிம் தரும நிதியம் ஒன்றைத் தாபிப்பதற்கும், முஸ்லிம் மரணசாசனம் இல்லா வழியுரிமை மற்றும் வக்புகள் கட்டளைச் சட்டத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தை நீக்கம் செய்வதற்கும், அவற்றுடன் தொடர்புபட்ட அல்லது அவற்றின் இடையே நேர் விளைவான கருமங்களுக்கு ஏற்பாடு செய்வதற்குமான ஒரு சட்டம்” இதிலிருந்து இச் சட்டம் கொண்டுரப்பட்டதன் நோக்கம் தெளிவாகப் புலப்படுகின்றது. இன்னும் தெளிவாகக் கூறுவதாயின் இச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்ட நோக்கம்
1.    மஸ்ஜிதுகளையும், வக்புச் சொத்துகக்ளையும் பதிதல்
2.    நம்பிக்கைப் பொறுப்புக்கள் பராமரிப்போரின் கடமைகளை வரையறுத்தல்
3.    ஜமாஅத்தினரால் தெரிவு செய்யப்படும் நம்பிக்கைப் பொறுப்பபாளர்களை வக்ப் சபையில் பதிதல்
4.    முஸ்லிம் நம்பிக்கைப் பொறுப்பு நிதியத்தை உருவாக்கல்
5.    ஆணையாளரை நியமித்தலும் மற்றும் ஏழு உறுப்பிணர்களைக் கொண்ட சபையை அமைத்தலும்
6.    1982ம் ஆண்டின் திருத்தச் சட்டத்தின் படி மஸ்ஜிதுகளுக்கு மேலாக தர்ஹாக்களையும் பதிதல்
7.    பதியப்பட்ட ஒவ்வொரு நிறுவனமும் நிதியம் அமைக்கப் பங்களிப்புச் செய்தல்

மேலும் இச் சட்டத்தில் 1982ம் ஆண்டு ஒரு மாற்றம் கொண்டுவரப்பட்டது. அதன் மூலமாக வக்ப் மேன்முறையீட்டுச் சபையொன்று நிறுவப்பட்டது அத்துடன் வக்ப் ஆணையாளர் எனும் பதவி திணைக்களப் பணிப்பாளர் என மாற்றம் செய்யப்பட்டது. அத்துடன் தலைமைத்துவப் பதவிக்கு ஆணையாளர் கடமையாற்றுவது நீக்கப்பட்டு அங்கத்தவர்களுள் ஒருவர் தலைமை தாங்கும் முறை நடைமுறைக்கு வந்தது.
இச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதன் விளைவாக முஸ்லிம் பள்ளிவாசல்கள், சமய வழிபாட்டுத் தலங்கள், முஸ்லிம் அறஞ்சார் நம்பிக்கைப் பொறுப்புக்கள் (வக்பு) என்பன தொடர்பான விடயங்களை ஒழுங்குபடுத்தியது. மேலும் இவை அனைத்தும் ஒரு கட்டுக் கோப்புக்குக் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது. இதனால் முஸ்லிம்களின் பொது விடயங்கள் சிறந்த முறையில் கையாளப்பட்டதோடு மக்களுக்கு இதன் மீதான நம்பிக்கையும் அதிகரித்தது.

மேற்கூறப்பட்ட அனைத்து விதமான நியதிச் சட்டங்கள், திருத்தச் சட்டங்கள் என்பவற்றை நோக்குகின்ற போது இவை அனைத்தும் முஸ்லிம்களின் வாழ்வியல் விடயங்களை இஸ்லாமிய ஷரிஆச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் அமைத்துக் கொள்ள ஏதுவாகவே கொண்டுவரப்பட்டிருக்கின்றது என்பது தெளிவாகின்றது. மேலும் இச் சட்டத்தில் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் சில விடயங்கள் இஸ்லாமிய ஷரிஆவுக்கு முரணாக அமைந்திருப்பதை அவதாணிக்க முடிகின்றது. உதாரணமாக இறுதி விருப்பு ஆவணத்தை பொதுச் சட்ட அடிப்படையிலும் எழுதி வைக்கலாம் எனக் கூறப்படுகின்றது. இது இஸ்லாமிய ஷரிஆச் சட்டத்துக்கு  முரணானதாகும். எனவே இது சம்பந்தமாகக் கூறப்படுகின்ற 1844ம் ஆண்டின் 21ம் இலக்க இறுதி ஆவணச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும் அப்போதுதான் இச் சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டதன் உன்னத நோக்கை அடைந்து கொளள் முடியும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்துககு இடமில்லை.

மேலும் முஸ்லிம் விவாக, விவாகரத்துச் சட்டம் 1951ம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்டு முஸ்லிம் தனியார் சட்டமாக அமுலில் இருந்து வந்துள்ளது அதற்கு 1954ம் ஆண்டு 31ம் இலக்கத் திருத்தச் சட்டமும், 1955ம் ஆண்டு 22ம் இலக்கத் திருத்தச் சட்டமும், 1962ல் 1ம் இலக்கத் திருத்தச் சட்டமும், 1965ம் ஆண்டு 5ம் இலக்கத் திருத்தச் சட்டமும் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. ஆனால் 1965ம் ஆண்டுக்குப் பிற்பாடு பல வருட காலம் எந்தவிதமான திருத்தமும் கொண்டுவரப்படவில்லை. ஆனால் இச் சட்டத்தில் காணப்படும் பல விடயங்கள் திருத்தி அமைக்கப்பட்டு இஸ்லாமிய ஷரிஆ சட்டங்கள் புகுத்தப்பட வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஆகவே இன்று பல திருத்தங்களுடன் நடைமுறையில் இருக்கும் முஸ்லிம் மக்களின் பிரதான சட்டக் கோவையை 3 வகைப்படுத்தலாம்.
1.    1951ம் ஆண்டின் 13ம் இலக்க முஸ்லிம் விவாக, விவாகரத்துச் சட்டம்
2.    1956ம் ஆண்டின் 51ம் இலக்க முஸ்லிம் பள்ளிவாசல் தர்ம நம்பிக்கை நிதியம் அல்லது வக்ப் சட்டம
3.    1931ம் ஆண்டின் 10ம் இலக்க முஸ்லிம் வாரிசுச் சொத்துப் பங்கீடு தொடர்பான சட்டம்

ஆகவே இவ்வாறுள்ள முஸ்லிம் சட்டத்தில் நியதிச் சட்டங்களும் அதில் திருத்தங்களும் கொண்டுவரப்பட்டமையானது திருப்திகரமானதாக அமைந்தாலும் இதில் தற்போதும் காணப்படுகின்ற வழக்காறு ரீதியான விடயங்கள் நீக்கப்பட்டு இஸ்லாமிய ஷரிஆச் சம்பந்தமான சட்டங்கள் புகுத்தப்படுமாயின் இச் சட்டம் சிறந்தவொரு முஸ்லிம் தனியார் சட்டமாக மிளிரும் என்பதில் துளியும் ஐயப்பாடில்லை.


 
முஸ்லிம் தனியார் சட்டத்தைப் பற்றி எம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் - திருத்தம் அவசியமா?? இதோ விபரம். முஸ்லிம் தனியார் சட்டத்தைப் பற்றி எம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் - திருத்தம் அவசியமா?? இதோ விபரம். Reviewed by Madawala News on 11/04/2016 06:55:00 PM Rating: 5