tg travels

வடக்கு, கிழக்கு இணைப்பு தீர்வுக்கு வழிவகுக்குமா?

எம்.எம்.எம்.நூறுல்ஹக்
சாய்ந்தமருது - 05
இணைந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாணத்தில் சுயநிர்ணய உரிமையோடு கூடிய தீர்வு வர வேண்டும் என்பதை  அண்மையில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு தமது மேதின கூட்டங்களிலும் வலியுறுத்தி இருப்பதைக் காண்கின்றோம்.

பொதுவாக தமிழர்கள் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு முடிவு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்கின்ற தீர்வின் ஓர் அம்சமாக வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதில் அன்றைய அஹிம்சை வழியில் இயங்கிய தமிழ் அரசியல் கட்சிகளும் ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் தரப்பினரிலிருந்தும் இந்த கோரிக்கையை முன்னிறுத்தி வந்திருப்பதை காண்கின்றோம். அந்த வரிசையில் இன்றைய தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பும் இந்த கோரிக்கையில் இருந்து வருகின்றனர்.

வடக்கு மாகாணத்துடன் கிழக்கு மாகாணம் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்கின்ற கோரிக்கை கிழக்கில் வாழ்கின்ற தமிழ் சமூகத்தோடு மாத்திரம் தொடர்புபடுகின்ற ஒன்றல்ல. மாறாக இங்கு வாழ்கின்ற முஸ்லிம், சிங்கள சமூகங்களோடும் இது தொடர்புபட்டதாகும். அத்தகைய ஒரு விடயத்தில் தமிழர்கள் மாத்திரம் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்பதில் முழுமையான நியாயம் இருப்பதாக நாம் ஏற்க முடியாது.

வரலாற்று ரீதியாகக் கூட வடக்கு மாகாணத்துடன் கிழக்கு மாகாணம் இணைந்திருந்த காலம் என்பது மிகக் குறுகியதாகும். கிழக்கு மாகாணம் சிங்கள மன்னர்களின் கீழ் இயங்கிய வரலாற்றை பார்க்கின்றோம். அதுமாத்திரமன்றி கிழக்குக்கு வெளியே உள்ள வன்னி வரை சிங்கள மன்னர்களின் கீழ் இருந்ததையும் ஆதாரபூர்வமான வரலாற்றில் பார்க்க முடியும்.

கண்டி மன்னனாக இருந்த செனரத் கிழக்கு மாகாணத்திற்கு முஸ்லிம்களை குடியேற்றிய நிகழ்வு வரலாற்றில் இடம்பெற்றுள்ளது. இது இரண்டு விடயங்களை நமக்கு உணர்த்துகின்றது. ஒன்று அந்த மன்னனின் கீழ் இந்த கிழக்கு மாகாணத்தின் ஆட்சி இருந்தது என்பதினால் முஸ்லிம் மக்களை குடியேற்றும் உரிமையை அவன் உபயோகித்துள்ளான். மற்றொன்று ஏலவே கிழக்கு மாகாணத்தில் முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்து வந்ததினால் அவர்களோடு இவர்களும் சென்று இணைந்து வாழட்டும் என்ற அடிப்படையில் இது நிகழ்ந்ததாக கொள்ள முடியும். 

எது எவ்வாறிருப்பினும் வடக்கு மாகாணத்துடன் கிழக்கு மாகாணம் இணைக்கப்படுவதை பெரும்பாலான முஸ்லிம்களும் கணிசமான சிங்களவர்களும் குறிப்பிட்ட தமிழர்களும் எதிர்த்து கருத்துக்களை முன்வைத்து வருவதை இதில் நாம் அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது. உண்மையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழ்கின்ற மக்களில் பெரும்பகுதியினர்கள் வடக்குடன் கிழக்கு இணைந்து கொள்வதை பெரிதும் ஆதரிக்கப்போவதில்லை என்பதை பல்வேறு கருத்தாடல்கள் நிரூபித்து வருகின்றன. 

கடந்த 2011இல் எடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின் உத்தியோகபூர்வமான குடிசன மதிப்பீட்டுத் தொகையின் படி கிழக்கு மாகாணத்தில் இலங்கைச் சோனகர்- 569,182 பேர், இலங்கைத் தமிழர்கள்- 609,584 பேர் , இந்தியத் தமிழர்-7,711பேர், சிங்களவர் – 359,136 பேர் , மலாயர்-556பேர், பறங்கியர் – 4,458 பேர் , எனையோர் 754 பேர் மொத்தமாக 1,551,381பேர் ஆகும்.

இந்த புள்ளிவிபரங்களின் ஊடாக வடக்குடன் இணைந்துகொள்ள விரும்புகின்ற மக்களை விட விரும்பாதோர்களின் தொகை அதிகமாக காணப்பட முடியும். இதனை இங்கு வாழ்கின்ற முஸ்லிம், சிங்கள மக்களின் தொகை கோடிட்டுக் காட்டக் கூடியதாகும். 

வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு என்பது இலங்கையில் இருக்கின்ற மாகாணங்களின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் கோரப்படுகின்ற ஒன்றல்ல. மாறாக தமிழ் மக்கள் கோரி நிற்கின்ற தீர்வு பொதியுடன் தொடர்புபடுவதாகும். அவ்வாறு தொடர்புபடுகின்ற படியால் இனப்பிரச்சினையில் பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம் தரப்பினர்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டிய ஒரு தீர்வுக்குள் இத்னை உள்ளடக்கி பார்க்க வேண்டிய நிர்பந்தத்தை முஸ்லிம் மக்களுக்கு தருகின்றது.

இலங்கையில் காணப்படுகின்ற இனப்பிரச்சினை என்பது தமிழர்கள் ஒருவிதமாகவும், முஸ்லிம்கள் இன்னொருவிதமாகவும் பாதிக்கப்பட்டு இருக்கின்றனர். இதனை வேறு வார்த்தையில் கூறுவதானால் சிங்கள – பௌத்த பேரினவாத ஆதிக்க சக்திகளின் அத்துமீறல்களை மாத்திரம் தமிழ் மக்கள் அனுபவிக்கின்றனர். ஆனால், முஸ்லிம் மக்களைப் பொருத்தவரை சிங்கள – பௌத்த பேரினவாத ஆதிக்க அத்துமீறல்களையும் தமிழ் பேரினவாத அடந்தேறுதல்களையும் சந்தித்து வருகின்றனர்.

கடந்த 1987களில் எழுதப்பட்ட இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில்  தற்காலிகமாக இணைக்கப்பட்டு வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபை ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது. அங்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட தமிழர் பெரும்பான்மைக்குரிய ஆட்சி நிலையில் கிழக்கு முஸ்லிம்கள் சொல்லொ ண்ணா துன்பங்களை அனுபவித்த கசப்பான அறுவடைகள் ஏற்பட்டன. அது வெறுமனே முஸ்லிம்களின் பொருளாதார அழிப்புக்களோடு மாத்திரம் நின்றுவிடாது பல்வேறு உயிர்களையும் காவுகொள்ளும் அளவில் அதன் உச்சபட்ச இனவிரோத போக்கு தலைதூக்கி இருந்தது.

கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழ்கின்ற மக்களின் அபிப்பிராயங்களையோ அல்லது அந்த மக்களின் பிரதிநிதிகளான பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் கருத்துக்களையோ கேட்டறிந்து கொள்ளாது, அவசர அவசரமாக அதுவும் இந்தியாவின் பெரும் அழுத்தத்தின் பின்னணியில் இலங்கை அரசு உடன்பட வேண்டிய இக்கட்டான நிலையில் எழுதப்பட்ட இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தின் விளைவாக முஸ்லிம் சமூகம் பெரிதும் நசுக்கப்பட்டது. இதனை மர்ஹூம் எம்.எச்.எம். அஷ்ரஃப் ”முஸ்லிம் சமுகத்தின் மீது எழுதப்பட்ட ஒரு அடிமை சாசனம்” என்று வர்ணித்து இதன் அகோரத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

இத்தகைய ஒரு நிர்பந்த நிலையில் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைக்கப்பட வேண்டிய ஒரு கட்டாயத்தை இன்று கொண்டில்லை. எல்லா மக்களினதும், அவர்களது பிரதிநிதிகளினதும் கருத்துக்களை உள்வாங்கி அதற்கு இசைந்த வகையில் தீர்வுகள் எட்டப்பட வேண்டிய இந்தத் தருணத்தை முஸ்லிம்களுக்கு பாதகமாக்கி முடிவுகளை காண முற்படுவதென்பது ஒரு நேர்மையான செயற்பாடாக பார்க்க முடியாது. 

அதேபோன்று கிழக்கில் வாழ்கின்ற சிங்கள மக்களின் மனோபாவத்தையும் அவர்களின் விருப்புக்களையும் உதாசீனம் செய்துவிட்டு தமிழ் தரப்பினர்கள் கேட்கின்றார்கள் என்பதற்காக வேண்டி கிழக்கு மாகாணத்தை வடக்குடன் இணைத்துக் கொள்வது இங்கு வாழ்கின்ற பெரும்பாலான மக்களின் ஒப்புதலுக்கு மாறான செயற்பாடு என்பதையும் நாம் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

கிழக்கு மாகாண முஸ்லிம்களும், சிங்களவர்களும் வடக்குடன் இணைவதை எதிர்ப்பது அல்லது விரும்பவில்லை என்பதை தமிழ் மக்கள் தங்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய தீர்வுக்கு முட்டுக்கட்டையான இயங்கியலாக இதனை பார்க்கக்கூடாது. ஏனெனில் இம்மாகாணத்தில் மூன்று சமூகத்தினர்களும் ஏறத்தாள சற்று வித்தியாசத்தைக் கொண்ட சமநிலையிலேயே வாழ்கின்றனர். 

ஆதலால் அந்தந்த சமூகங்களின் உணர்வுகள் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்பது ஒரு நியதியாகும். அதேநேரம் பாதிக்கப்பட்ட சமூகம் என்ற வகையில் அல்லது இனப்பிரச்சினையோடு தொடர்புபட்டவர்கள் என்ற வகையில் முஸ்லிம்களுக்கென்றும் ஒரு தீர்வு எட்டப்பட வேண்டிய பொருத்தம் இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டும். 

வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைவதன் ஊடாக கிழக்கில் வாழ்கின்ற முஸ்லிம்களின் 36.68 வீதம் என்பது 23.04 ஆக குறைவடைகின்றது. இவ்வாறான குறைந்த அளவுடைய வீதத்தில் ஏனைய மாகாணங்களில் முஸ்லிம்கள் வாழ முடியுமானால், வடக்கு கிழக்கு இணைந்த மாகாணத்தில் இவ்வாறு 36 வீதமாக இருந்து 23 வீதமாக குறைவது பற்றி அதிகம் அலட்டிக்கொள்ள தேவையில்லைதானே என்று சமாதானத்தை முன்னிலைப்படுத்த சிலர் விரும்பலாம்.

இது வெறும் எண்ணிகை மறுப்பாக பார்க்காது இலங்கையில் முஸ்லிம்கள் ஓரளவு அடர்த்தியாகவும், அதிகமாகவும் வாழ்ந்த ஒரு பிரதேசம் இல்லாமல் ஆக்கப்படுகின்றது என்கின்ற கரிசணையை முன்னிறுத்திய ஆதங்கமாக இதனை பார்க்க வேண்டும். 

கிழக்கு மாகாணத்திலுள்ள அம்பாறை மாவட்டம்தான் முஸ்லிம்களை முன்னிலையாகக் கொண்ட ஒரே ஒரு மாவட்டமுமாகும். இந்த இருப்பியலை சிதைத்து விடாத அவதானம்தான் இணைப்பின் ஊடாக முஸ்லிம்களின் வீதம் குறைவடைவதை சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தை எம்மீது ஏற்படுத்துகின்றது. இதனை இன்னொரு காரணமும் வலிமைப்படுத்துகின்றது. அதாவது இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு என்று வருகின்ற போது பெரும்பாலும் அதிகாரப் பரவலாக்கள் என்ற மாதிரியில்தான் தீர்வு வரும் என்ற தோற்றப்பாடே இன்று காணப்படுகின்றது. 

விரும்பியோ விரும்பாமலோ முஸ்லிம் சமூகமும் இந்த அடைவு மட்டத்தை பெற்றாக வேண்டும். அதற்கு வாய்ப்பளிக்கக் கூடிய மக்கள் தொகை, நிலப்பரப்பு, பொருளாதாரம் போன்ற ஏதுக்கள் கிழக்கு மாகாணத்தில்தான் இருக்கின்றது ஆதலால், கிழக்கு வடக்குடன் இணைவதன் மூலம் முஸ்லிம்களுக்கான ஓர் அதிகாரப் பரவலாக்கத்தை எட்டிக்கொள்வதற்கிருக்கின்ற சந்தர்ப்பத்தை இது சுக்குநூறாக உடைத்து விடுகின்றது. இந்த அவதானம் வடக்குடன் கிழக்கு இணைவதை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதிலுள்ள பெரும் நியாயமாகும். 

முஸ்லிம்களுடைய பிரச்சினைக்கு தீர்வு என்பது வடக்குடன் கிழக்கு இணையாமல் இருப்பதென்பதோ அல்லது இணைந்துகொள்வதென்பதோ அல்ல. ஏனென்றால் இன்றிருக்கின்ற எல்லைகளைக் கொண்ட கிழக்கு மாகாணத்தைப் பொருத்தவரை எந்த சமூகத்தினர்களும் தனித்து ஆட்சி அமைக்கக்கூடிய நிலையை எய்த முடியாது. இதனை நாம் மேற்சுட்டிக்காட்டிய மக்கள் தொகை புள்ளி விபரம் மிக துலாம்பரமாக நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகின்றது. 

பெரும்பாலும் வரக்கூடிய தீர்வு ஒரு மாகாண முறைமையை மையப்படுத்தியதாகவே அமையும். அவ்வாறு உருவாகும் சபைகளுக்குத்தான் அதிகாரப்பரவலாக்கம் வழங்கப்படும். அவ்வாறான நிலையில் வடக்கு மாகாணத்தைப் பொருத்தவரை தமிழர்கள் தனித்தும் சுயமாகவும் ஆட்சி உரிமைத்துவத்தையும் அதிகார பரவலாக்கத்தையும் அடைந்து கொள்ள முடியும். இவ்வாறான ஒரு சூழல் இன்றைய கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழ்கின்ற முஸ்லிம்களுக்கு இல்லை. 

அவ்வாறெனில் முஸ்லிம் மக்களை பெரும்பான்மையாக கொண்ட ஒரு மாகாணம் புதிதாக கிழக்கில் உருவாக்கப்பட வேண்டும். அவ்வாறு தோற்றுவிக்கப்படுகின்ற ஒன்றுதான் முஸ்லிம்களும் தீர்வை பெற்றவர்களாக அடையாளப்படுத்தி பதிவாக்கும். 

இந்த சூழல் ஒன்று உருவாகின்றபோது இன்று நமது நாட்டில் காணப்படுகின்ற ஒன்பது மாகாணங்கள் என்பது பத்தாக வரையறுக்கப்படும். இதனூடாக வடக்கில் ஒரு சபையையும் கிழக்கில் முஸ்லிம்களுக்காக உருவாக்கப்படுகின்ற பகுதி தவிர்ந்த  ஏனைய தமிழ் மக்களை பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட பகுதிக்கான ஒரு மாகாணத்தையும் தமிழ் மக்களின் ஆட்சிக்குரியதாக அதாவது இரண்டு சபைகள் அவர்களின் அதிகாரத்திற்குரியதாக மாறும். 

முஸ்லிம்களின் ஆட்சி அதிகாரத்திலும் ஒரு சபை மற்றும் தமிழர்களின் அதிகாரத்திலும் ஒரு சபையென கிழக்கில் இரண்டு சபைகள் இருக்கும். அதேநேரம் ஏனைய ஏழு மாகாணங்களின் ஆட்சி அதிகாரங்களும் சிங்கள மக்களிடம் இருக்கும். ஆக இந்த நாட்டில் வாழ்கின்ற அனைத்துச் சமூகங்களும் ஒரு சமநிலையில் இருப்புக்கொண்ட ஒரு பாங்கை வெளிப்படுத்தி நல்லிணக்கங்களை மிகவும் வேரூன்றிக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு சூழலையும் அது தரும். 

இங்கு முஸ்லிம்களுக்கென்று ஒரு மாகாணத்தை கிழக்கில் அடையாளம் காணுகின்ற போது அதற்குள் சிறுபான்மையாக வருகின்ற  சிங்களவர் தமிழர்களின் பாதுகாப்பை எவ்வாறு உறுதி செய்வது என்ற ஒரு கேள்வி எழும். அதற்கு பின்வரும் முறையில் அதனை தீர்த்துக் கொள்ள முடியும். 

சிங்களவர்களை பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட ஏழு மாகாணங்களிலும் வரக்கூடிய சிறுபான்மையான  முஸ்லிம்கள், தமிழர்கள் அதேபோன்று வட மாகாணத்திலும், கிழக்கில் தமிழருக்காக வருகின்ற மாகாணத்திலும்  சிறுபான்மையினராக வாழ்கின்ற முஸ்லிம்கள், சிங்களவர்களுக்கு எவ்வாறு பாதுகாப்பை வழங்குவதாக நாம் கட்டமைப்புக்களை உருவாக்கிக் கொள்கின்றோமோ அதே மாதிரியில் முஸ்லிம்களுக்காக உருவாக்கப்படும் மாகாணத்தில் சிறுபான்மையினர்களாக வருகின்ற சிங்களவர் , தமிழர்களுக்கும் வழங்கப்படும். இங்கு மாத்திரம் இது சாத்தியம் இல்லையெனில் ஏனைய மாகாணங்களிலும் இது சாத்தியமற்றதாக ஆகிவிடும் அல்லவா?

வடக்கையும் கிழக்கையும் தற்காலிகமாக கடந்த 1987களில் இலங்கையின் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனாவின் அன்றைய ஐ.தே. கட்சி அரசாங்கம் இணைத்த போது, வடக்குடன் கிழக்கு தொடர்ந்தும் இணைந்திருப்பதா அல்லது பிரிந்திருப்பதா என்பது குறித்து ஒரு வருடத்தின் பின்னர் சர்வஜன வாக்கெடுப்பு கிழக்கு மாகாணத்தில் நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற முன்னிபந்தனையை முன்மொழிந்திருந்ததை நாம் மறந்துவிடலாகாது. 

இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வாக நமது நாட்டில் அமைந்த பல அரசாங்கங்கள் பல தீர்வுகளை முன்னிறுத்தி கடந்த 1995, 1997, 2000 ஆண்டுகளில் முன்வைத்த தீர்வு திட்டங்களில் கூட கிழக்கு மாகாணம் வடக்குடன் சேர்ந்திருப்பதா என்பது தொடர்பில் ஒரு வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதை அல்லது வடக்கும், கிழக்கும் பிரிந்து விடுவது என்கின்ற வாசகத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து வந்திருப்பதையும் அவதானிக்கலாம்.

இவைகள் எல்லாவற்றையும் கூட்டுமொத்தமாக வைத்துப் பார்க்கின்ற போது இலங்கையின் அரசாங்கமாக வருகின்ற எந்த தரப்பினர்களாக இருந்தாலும் வடக்குடன் கிழக்கு மாகாணம் இணைந்து கொள்வதை ஆதரித்துக் கொள்ளாத ஒரு போக்கை தெளிவாக பார்க்க முடிகின்றது. இதன் தொடர்ச்சியாகவே இன்றைய நல்லாட்சிக்கான தேசிய அரசாங்கத்தின் முக்கிய பாத்திரம் வகிக்கின்ற ஜனாதிபதி, பிரதமர் உட்பட்ட பல பிரமுகர்கள் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பை விரும்பாத கோணத்தையே வெளிப்படுத்துகின்றனர். 

இத்தகைய நிலையில் தமிழ் மக்களின் தீர்வுக்காக போராடுகின்ற, அம் மக்களின் பெரும் ஆணையைப் பெற்ற தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பினர்கள் வடக்கு கிழக்கு இணைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த அக்கறையையும் வலியுறுத்தல்களையும் சர்வதேச ரீதியான அழுத்தங்களையும் இலங்கை அரசாங்கத்தின் மீது பிரயோகிப்பதற்கான முயற்சிகளை முன்னெடுத்து வருவதை பார்க்கின்றோம். 

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் இணைப்புக் கோரிக்கைக்கு எதிரான குரலின் பின்னணியில் பெரும்பாலான எண்ணிக்கையினர் இருப்பதை சாதாரணமாக அறிந்த நிலையில் மாகாணங்களின் இணைப்பு விடயத்தில் விடாப்பிடியாக தமிழ் தரப்பினர்கள் இருக்கின்றனர் என்றால் அதற்கு அவர்களிடம் ஓர் வலுவான தேவை இருப்பதை நமக்கு அடையாளப்படுத்துகின்றது.

அது வடக்கு மாகாணம் இன்றைய ஒற்றை ஆட்சி அதிகாரத்தின் கீழ் இயங்குகின்ற போது அது மத்திய அரசின் பொருளாதார பலத்தையும் கொண்டு இயங்கும். ஆனால்,  தமிழ் தரப்பினர் எதிர்பார்க்கின்ற சுயநிர்ணய அடிப்படையிலான சபையொன்று வருமேயானால் அதற்கான தனித்துவ பொருளாதார பலம் என்பது ஒப்பீட்டு ரீதியாக வடக்கிலும் பார்க்க கிழக்கிலேயே காணப்படுகின்றது.

இதனை வேறு வார்த்தையில் கூறுவதனால் முழு இலங்கையின் பொருளாதார வளத்தின் மூன்றில் ஒரு பகுதி கிழக்கு மாகாணத்தில் காணப்படுவதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அந்த அடிப்படையில் இன்றில்லா விட்டாலும் என்றாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் சுயநிர்ணயம் கூடிய ஆட்சி அதிகாரம் தமிழர் தரப்பிற்கு வருகின்ற போது கிழக்கு இணைக்கப்படாத வடக்கு மாகாணத்தினால் ஆட்சி நிலையை சரிவர முன்னெடுக்க முடியாத முடக்கம் வரும் என்பதினால்தான் இணைப்பின் மீது அதிகரித்த நாட்டத்தை கொண்டுள்ளனர். 

ஏன் இவ்வாறு குறிப்பிடுகின்றோம் என்றால் இன்றிருக்கின்ற மாகாண அடிப்படையில் வடக்கு மாகாணம் தமிழ் தரப்பின் கைகளில் அதிகாரம் உடையதாக வரும். அதேநேரம் கிழக்கு மாகாணத்தில் சிங்களவர்களோடோ அல்லது முஸ்லிம்களோடோ ஓர் இணக்கப்பாட்டின் பேரில் ஆட்சி அதிகாரத்தின் பங்காளிகளாக மாறி இயங்க முடியும். மற்றும் கிழக்கு மாகாணம் இரண்டு மாகாணங்களாக வகுக்கப்பட்டால் கூட கிழக்கில் தமிழ் தலைமை கொண்ட ஆட்சியும் அதேபோல் வடக்கிலுமான இரண்டு சபைகளும் அதற்கான வளங்களுடனும் திகழ முடியும். 

இத்தகைய சாதகத் தன்மைகளை புறந்தள்ளிவிட்டு கிழக்கில் வாழ்கின்ற பெரும்பாலான மக்களின் விருப்புக்கு மாறான இணைப்பில் தமிழ் தரப்பினர் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதன் இரகசியத்தை அதிகம் ஆராய்ந்து கண்டறிய வேண்டிய ஒன்றன்றி மேலோட்டமாக பார்க்கின்ற போதே ஏனைய சமூகங்களை தங்கள் கீழ் வைத்து ஆள்வதற்கு அதுவும் சுயமான ஆட்சியாக தனித்து இயங்குவதனை பின்நோக்காக கொண்டதென்பதனை  எடுத்துக்காட்டுகின்றது.

எனவே வடக்குடன் கிழக்கு மாகாணம் இணைவதை விரும்பாத கிழக்கு மாகாண மக்களின் பெரும்பகுதியினர்களின் , குறிப்பாக முஸ்லிம் சிங்களவர்களின் மறுப்பை விரோதமாக பார்ப்பதிலிருந்து தமிழ் தரப்பினர்கள் தவிர்ந்து அவர்களின் நியாயங்களையும் நீதியையும் கருத்தில்கொண்டு இணைப்புக்கு அப்பால் எல்லா சமூகங்களும் சமனாக வாழும் நிலைக்குரிய தீர்வின்பால் ஒன்றிணைவோம்! நாட்டுப்பற்றை பலப்படுத்துவோம்!!

 
வடக்கு, கிழக்கு இணைப்பு தீர்வுக்கு வழிவகுக்குமா? வடக்கு, கிழக்கு இணைப்பு தீர்வுக்கு வழிவகுக்குமா? Reviewed by Madawala News on 5/10/2017 12:22:00 PM Rating: 5